فصل چهارم در حكم شنيدن غيبت است و مشهور ميان علما اين است كه اگر تصديق كند يا گوش دهد از روى رضا و خواهش ، او نيز در گناه مثل غيبت‌كننده است . چنانچه از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه شنوندهء غيبت يكى از دو غيبت‌كننده است . و ظاهر بعضى از احاديث معتبره و كلام بسيارى از علما آن است كه تا ممكن باشد مىبايد ردّ آن غيبت بكند ، و منع نمايد ، و برادر مؤمن خود را يارى كند ، و اگر نتواند برخيزد ، و اگر قدرت بر برخاستن هم نداشته باشد به دل كراهت داشته باشد و راضى به آن نباشد . چنانچه به سند معتبر از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : هركه برادر مؤمن او را نزد او غيبت كنند ، و او را به منع كردن غيبت‌كننده نصرت و يارى كند خدا او را در دنيا و آخرت يارى كند ، و هركه او را يارى نكند و دفع غيبت از او نكند و حال آنكه قدرت نصرت و اعانت او داشته باشد ، خدا او را پست كند در دنيا و آخرت « 1 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه رد كند غيبت را از عرض برادر مؤمن خود ، آن عمل براى او حجابى گردد از آتش جهنّم « 2 » . و به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه ، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 255 ح 38 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 253 ح 34 .